Terapia czaszkowo-krzyżowa to odmiana osteopatii polegająca na bardzo delikatnej manipulacji i uciskaniu w obrębie czaszki, miednicy, przepony, klatki piersiowej i kości krzyżowej, w celu rozluźnienia struktur łączno-tkankowych, których napięcie może przysporzyć wiele kłopotów zdrowotnych. Jest terapią powięzi. Ponieważ układ powięzi zbudowany jest z tkanki łącznej, terapia czaszkowo – krzyżowa mobilizuje do lepszej pracy wszystkie organy w których ta tkanka się znajduje.

Terapię stosuje się w celu wzmocnienia indywidualnej energii życiowej, co prowadzi do zwiększenia odporności organizmu i aktywacji procesów regeneracyjnych. Zabiegi osteopatii czaszkowo-krzyżowej wykonuje się ludziom z symptomami chorobowymi jak również osobom zdrowym w celach prewencyjnych.

Terapia czaszkowo-krzyżowa jest łagodną i nieinwazyjną metodą manualną. Zabieg ma na celu wprowadzenie pacjenta w stan głębokiego relaksu (stan, w którym dominuje przywspółczulna część centralnego układu nerwowego), w którym organizm sam zaczyna się regulować i regenerować.

Podczas zabiegu terapeuta wchodzi w kontakt z każdą kością i przeprowadzić na niej terapię – co jest unikalne w stosunku do innych metod manualnych gdzie praktycznie nie ma możliwości pracy z kośćmi czaszki czy też górnym odcinkiem kręgosłupa szyjnego.

 

Wskazania


 

Istnieje ponad 200 różnych wskazań, przy których pomocna jest osteopatia czaszkowo-krzyżowa.

Do najważniejszych zaliczamy:

  • dolegliwości powypadkowe i poupadkowe;
  • nagłe i chroniczne bóle aparatu ruchowego (np. kolan);
  • krzywo ustawione biodra, skrzywienie kręgosłupa;
  • stany chronicznego przemęczenia;
  • dolegliwości związane ze stresem np. bezsenność;
  • nadmierna pobudliwość.

W jakich obszarach terapia TCzK daje najszybsze i najbardziej spektakularne efekty?
We wszystkich stanach po urazowych. Np. w stłuczeniach kości guzicznej (tzw. ogonowej), które dają o sobie znać jeszcze długo po urazie.

 

Czy zabiegi można stosować u osób, które od urodzenia mają skrzywiony kręgosłup?


Tak, gdyż podczas zabiegu terapeuta może rozluźnić napięcia nerwowo-mięśniowe powstałe w ciele za skutek nieprawidłowego ustawienia kręgosłupa oraz skorygować ruch czaszkowo-krzyżowy. Należy również pamiętać, że u tych osób zabiegi warto powtarzać w miarę regularnie.

 

Czy zabiegi stosuje się tylko u osób mających dolegliwości ze strony układu ruchowego?


Absolutnie nie! Metoda ta wskazana jest praktycznie w każdym schorzeniu, gdyż podczas zabiegu samo wprowadzenie pacjenta w stan przywspółczulny (głęboki relaks) aktywizuje zdolności regeneracyjne całego organizmu (w tym poszczególnych układów i narządów). Natomiast należy zaznaczyć, że w przewlekłych chorobach układowych zabiegi należy robić częściej, a na pierwsze efekty czekać dłużej, ale proszę mi wierzyć, że warto.

 

To w takim razie, czy istnieją jakieś przeciwwskazania do wykonywania zabiegów?


Tak. Są to choroby psychiczne, „świeże” uszkodzenia mózgu, uszkodzenia rdzenia nerwowego oraz tętniaki aorty.

 

Czy TCzK można stosować u dzieci i niemowląt?


Zdecydowanie tak, możliwość pracy z dziećmi to jedna z największych domen TCzK. Zabieg najwcześniej można wykonać 6 godzin po porodzie. U noworodków najważniejszymi wskazaniami są:
– urazy okołoporodowe, do których zalicza się: poród pośladkowy, poród przez cięcie cesarskie, poród kleszczowy, poród próżniowy oraz zwichnięcia barku lub biodra (nie trzeba nadmieniać, że konsekwencje tego bez wczesnej rehabilitacji mogą rzutować na całe życie);
– kolki, problemy ze snem.

 

W takim razie czy każdemu noworodkowi można wykonać taki zabieg w celu określenia sprawności bioderek i ewentualnej ich terapii?


Nie każdy noworodek potrzebuje terapii, ale zdecydowanej większości wyszłaby ona na dobre.

Terapia poprawia krążenie w naczyniach, ukrwienie narządów i pracę układu nerwowego. Podstawy tej terapii oparte są na anatomii i fizjologii. W tej terapii wykorzystujemy trzy fizjologiczne rytmy naszego organizmu: rytm bicia serca(puls), rytm oddechowy i rytm kranialny (tętnienia płynu mózgowo-rdzeniowego). Jej holistyczne działanie na organizm wykorzystuje zdolności samoregulacji. Terapia czaszkowo-krzyżowa jest bardzo skuteczna, pomaga przy wielu problemach zdrowotnych.

Przeznaczona jest głównie dla profesjonalnych terapeutów, ale mogą się jej nauczyć osoby, które chcą po prostu pomóc swojej rodzinie.

 

Zabieg


 

W czasie zabiegu terapeuta wyczuwa fizjologiczne ruchy czaszkowo-krzyżowe w całym ciele, ocenia ich rodzaj i od razu stosuje techniki mające na celu ich harmonizację. Tak więc diagnoza i zabieg stanowią jedno.

Fizjologiczne ruchy czaszkowo-krzyżowe mogą zostać zaburzone m.in. poprzez urazy, przedłużające się infekcje lub permanentny stres, który sprzyja wzmożonym napięciom nerwowo-mięśniowym.

Czasem już na pierwszy rzut oka możemy ocenić stan i pracę systemu czaszkowo-krzyżowego obserwując budowę głowy, ciała czy też sposób chodzenia (wewnętrzna lub zewnętrzna rotacja stopy, albo całej kończyny – można to również ocenić po sposobie zużywania się butów – podeszwy powinny ścierać się równo).

Metoda ta pozwala korygować nieprawidłowe położenie kości czaszki oraz kręgosłupa szyjnego – co jest unikalne w stosunku do innych metod manualnych.

Ile trwa zabieg


U osób dorosłych 60, u dzieci około 20-30 minut.

 

Ile zabiegów należy wykonać


 

To zależy od przypadku. Zwykle wykonuje się trzy zabiegi w jak najkrótszym czasie (nie dłużej niż w ciągu 8 tygodni). Jeśli pacjent reaguje na terapię (75% osób) powinien odczuć zdecydowaną poprawę lub dolegliwości powinny całkowicie ustąpić. U osób starszych i chorych przewlekle można kontynuować terapię przez dłuższy czas wykonując jeden zabieg w miesiącu.

Jak przygotować się do zabiegu


Podczas zabiegu pacjent jest w ubraniu, najlepiej gdy jest ono luźne. Terapię u osób dorosłych wykonuje się w pozycji leżącej na plecach, u dzieci: na plechach, na brzuchu lub na siedząco w zależności od głównego problemu i od tego na co pozwoli dziecko (zabiegu nie można wykonywać „na siłę”).

 

Najszybciej i najbardziej spektakularne efekty


 

We wszystkich stanach po urazowych. Np. w stłuczeniach kości guzicznej (tzw. ogonowej), które dają o sobie znać jeszcze długo po urazie.