Opiera się na bezdotykowym pomiarze, oddawanego przez ciało, promieniowania cieplnego i obserwacji jego zmian regulacyjnych (miejsca, w których nie nastąpiła regulacja/zmiana są potencjalnym ogniskiem rozwoju choroby).

Podstawową zaletą termografii jest całkowicie nieinwazyjny charakter badania oraz brak ograniczeń w zależności od płci i wieku (nieszkodliwe nawet dla kobiet w ciąży i płodów).

Termografia jest cennym uzupełnieniem stosowanych rutynowo metod diagnostycznych, daleko wykraczającym poza tradycyjne myślenie medyczne.

Dzięki badaniu możemy określić:
• ogólny stan zdrowia (w ujęciu statystycznym);
• blokady w sposobie funkcjonowania organizmu zanim pojawią się możliwe do zdiagnozowania choroby;
• stopień ryzyka zachorowania na nowotwory, ze szczególnym uwzględnieniem nowotworu płuc i sutka;
• stopień oddziaływania stresu na organizm;
• czy mamy do czynienia z procesem ostrym czy przewlekłym oraz zlokalizować jego ognisko;
• wpływ psychiki oraz emocji na zaburzenia somatyczne – wyznaczyć tzw. indeks psychosomatyczny;
• stopień zaburzeń hormonalnych, alergicznych i toksycznych;
• miejsce i zakres zaburzeń wegetatywnych;
• stan energetyczny organizmu, czyli zdolność do pokonania choroby.

Przykład dla lepszego zrozumienia:
- jednym z, a czasem jedynym objawem zawału mięśnia sercowego jest ból lewej ręki. Pytanie nasuwa się samo: co ma wspólnego ból ręki z chorym sercem? Otóż nasz organizm należy rozpatrywać jako całość (jeden wielki system), gdzie każda komórka zależna jest od wielu innych. Podobnie jak w zawale, każda choroba może mieć swoje podłoże (przyczynę) w miejscu odległym od miejsca wystąpienia objawów.